نباید راه‌های اصلاح تدریجی و مسالمت آمیز را بست
مرحوم طالقانی در اوایل انقلاب می‌گفت خشونت را کنار بگذارید و تأکید داشتند که مقامات باید از افرادی باشند که دارای صلاحیت و از همۀ سلایق و دیدگاه‌های سیاسی در مسئولیت و مناصب استفاده به‌عمل آورد و خواستار عفو عمومی بود». جملات ذکرشده اظهارات کمال‌الدین پیرموذن، نماینده سابق مجلس شورای اسلامی در گفت‌وگو با«آرمان ملی» است. پیرموذن در این گفت وگو به مهم‌ترین چالش‌های کشور در فضای انتخاباتی می‌پردازد که در ادامه می‌خوانید.
*اصولگرایان و به خصوص طیف تندرو این جریان به دنبال خالص‌سازی در ساحت‌های مختلف قدرت و از جمله مجلس آینده هستند. چگونه می‌توان از روند خالص‌سازی جلوگیری کرد؟
در قانون اساسی ما، هیچ اصلی، جنبه انحصاری برای یک طبقه خاص را ندارد. اگر وفق دیدگاه جریان تندرو خاص وجه اسلامیت نظام در حاکمیت انحصاری در قدرت خلاصه شود که البته بخشی از روحانیت هم با تفسیر این جریان مخالف هستند. اما به نظر می‌رسد، وقتی این بینش گسترش پیدا کرد، آرام آرام به جمهوریت نظام لطماتی وارد شد. آنها افرادی را که غیر از خودشان بودند ، از قدرت کنار گذاشتند، لذا از چند سال اخیر، روند اختلاف بین بخشی از جامعه و این جریان آغاز شد. اگرچه در سال‌های اولیه انقلاب تا حدودی زیاد اعتدال حفظ می‌شد، اما پس از آن و به ویژه از مقطع ریاست جمهوری احمدی‌نژاد روند به سمت انحصار طبقاتی گرایش یافت. علت اینکه رودیکرد وسیع‌تر شد این بود که این جناح می‌دید بسیاری از مردم به او اعتماد ندارد و در مشارکت‌های حداقلی مردم در انتخابات‌ها پیروز میدان هستند، نسبت به شهروندان سوءظن پیدا می‌کرد و کوچک‌ترین اعتراض و حرکت آنها را براندازانه تلقی می‌نمود، لذا برای مهار مردم تصمیمات سخت می‌گرفت. هرچه فشار بیشتر شد و حق اعتراض قانونی مردم پاس داشته نشد و برخی در سیستم به مشارکت حداقلی مردم رضایت دادند، مردم هم از آنها دورتر شدند. در نهایت مردم نسبت به مصوبات و اقدامات و حتی تبلیغات آنها سوءظن پیدا کردند. در سال‌های اخیر کار به جایی رسیده است که ا بخشی از جامعه هرآنچه را که آنها تصویب یا تبلیغ می‌کنند، عکسش را انجام می‌دهند.
وقتی قدرت،کیفیتی کاستی پیدا کند، به طور طبیعی مردم را به دو دسته تقسیم می‌کند: یک اقلیت خودی و یک اکثریت غیر خودی که بی تردید خسران ها و بی‌اعتمادی‌هایی حاصلش است و به منافع نظام و سرمایه اجتماعی آسیب وارد می‌کند. تاریخ هیچ وقت به عقب برنمی گردد، نبایستی تمام راه‌های اصلاح تدریجی و مسالمت آمیز را بست. الان ما مجمع اصلاح‌گرایان مطالبه‌گر کاندیداهای اقوام غیور ایرانی و دلسوزان نظام و کیان و مدافعین منافع مُلک و ملّت به مردم می‌گوییم انقلاب نه، اصلاح
*چرا چنین اتفاقی رخ داده است؟
وقتی قدرت،کیفیتی کاستی پیدا کند، به طور طبیعی مردم را به دو دسته تقسیم می‌کند: یک اقلیت خودی و یک اکثریت غیر خودی که بی تردید خسران ها و بی‌اعتمادی‌هایی حاصلش است و به منافع سیستم و سرمایه اجتماعی آسیب وارد می‌کند. تاریخ هیچ وقت به عقب برنمی گردد، نبایستی تمام راه‌های اصلاح تدریجی و مسالمت آمیز را بست. الان ما مجمع اصلاح‌گرایان مطالبه‌گر کاندیداهای اقوام غیور ایرانی و دلسوزان نظام و کیان و مدافعین منافع مُلک و ملّت به مردم می‌گوییم انقلاب نه، اصلاح. حذف و خشونت جزو ذات هر انقلابی نیست در صدر اسلام، پیامبر اسلام(ص)، بعد از اینکه مکه را فتح کردند یکی را به بلندای کعبه فرستاد که بگوید: امروز، روز رحمت است. پس در ذات انقلاب اسلامی ما هم، خشونت نیست و نبایستی حذف ملاک عمل قرار گیرد. مرحوم طالقانی در اوایل انقلاب می‌گفت: خشونت و انتقام گیری را کنار بگذارید و تأکید داشتند که مقامات باید از افرادی باشند که دارای صلاحیت و از همه سلایق و دیدگاه‌های سیاسی در مسئولیت و مناصب استفاده به‌عمل آورد و خواستار عفو عمومی بود. هرگز نباید با طناب تندروهای به درون چاهی در ضدیت مردم رفت. در این مقطع خاص به نظر می‌رسد بیش از هر زمان دیگر باید به‌طرز گسترده توزیع قدرت سیاسی صورت پذیرد و صاحب منصبان ، با جمع کردن بساط جریان خاص تمامیت‌خواه ، هرچه زودتر به توزیع قدرت سیاسی اقدام کند. اگر چنین نکند روند شکاف بین مردم و آنها بیشتر می‌شود و منافع کشور به خطر می‌افتد و این چیزی نیست که دلسوزان ملک و ملت بخواهند و صد البته ملت نیز بایستی در مشارکت انتخابات اسفندماه، سنگ تمام بگذارند و خود نیز یار مؤثر توزیع قدرت سیاسی در اقصی نقاط میهن اسلامی باشند.
*آیا شرایط را برای حضور مردم فراهم می‌بینید؟
ملت با عدم انتخاب نمایندگان شجاع و شایسته ، در حقیقت اختیارات خود را از دست می‌دهند. مجلس شورای اسلامی تبلور اراده ملت است نه وسیله‌ای در دست گروه اقلیتی کوچک.مردم با وجود همۀ فقرها، کوتاهی‌ها، تنگناها و دشواری‌ها، چون به مردم سالاری دینی برای اعتلای ایران اسلامی و ارتقای سطح کیفیت زندگی ایرانیان باور دارند بایستی در عمل با انتخاب نمایندگان خود و حضور در پای صندوق‌های رأی و روشنگری، بساط تندروی و بحران سازی جریان ضد جمهوریت نظام را جمع کنند.حال که به دنیا نشان داده‌ایم از بلوغ فکری و اجتماعی برخورداریم و توانایی و درک لازم و کافی برای تشخیص مصالح خود را داریم و نیازی به رأی و نظر بیگانگان نداریم پس شایسته و ضروری است که این سرمایه عظیم را با اعطای آرای خویش به صندوق‌های رأی برای ساختن این دیار و افزایش اقتدار ایران و قدرت چانه‌زنی صاحب منصبان دیپلماسی بین‌المللی و رفع تحریم ظالمانۀ آمریکا به‌کار گیریم. نمی‌توان بیش از این شاهد مشکلات معیشتی مردم بود، راه نجات کشور عبور از این وضعیت با مشارکت مؤثر مردم و ریسک و توانمندی و شجاعت نمایندگان آتی جست وجو کرده انتخابات رقابتی با حضور حداکثری اقوام، جوانان و زنان و سایر اقشار ایران زمین، بی‌شک در تضمین حقوق اساسی مردم و تثبیت حضور آنان در تعیین سرنوشت خویش مؤثر و پربرکت خواهد بود.
*یکی از مهم ترین انگیزه‌های مردم برای حضور در انتخابات تحول در شرایط اقتصادی آنهاست. در شرایطی که نشانه‌هایی از این وضعیت وجود ندارد چگونه می‌توان مردم را به مشارکت در انتخابات دعوت کرد؟
با شرایطی که اکنون اقتصاد جامعۀ ایران درگیر آن است، بهترین و تخصّصی ترین کابینه‌ها نیز حداقل در کوتاه مدت، تحوّل اساسی نمی‌تواند ایجاد کند، حال که این کابینۀ اقتصادی، جای خود دارد. به همین دلیل باید با انتخاب نمایندگان کاربلد و تحول در تقنین، همۀ اندیشه‌ها را به میدان کشاند و به همۀ تجربه‌ها فراخوان داد. کلیت دانش و تجربۀ جامعۀ ایران باید به میدان بیاید و اصلاح عموم قوانین ناکارآمد صورت پذیرد. بی خاصیت کردن مجلس و عدم مشارکت اکثریت مردم در شکل‌گیری آن، هم مجلس را از رأس امور به ذیل می کشاند و هم اینکه، این باور را در ملّت فراهم می آورد که رأی و نظر آنان در اعمال حاکمیّت نافذ نیست و صدای آنان در مجلس و مراکز تصمیم گیری شنیده نمی شود.بی تردید به منظور توجّه به رفع مشکلات معیشتی مردم مشارکت سرنوشت ساز ملّت در انتخابات مجلس اسفند ماه بسیار ضرورت دارد تا از بارگذاری های متعدد منفی در مجلس و بار شدن هزینه‌های نامناسب بر دوش ملت جلوگیری به‌عمل آید.مردم انتظار دارند منتخبان آنان موقعیت محیطی، اقتصادی، اجتماعی و سیاسی بهتری را برای آنان فراهم کنند و با این نمایندگان حداقلی ، مراتب شدنی نیست.امام راحل در طول رهبری حکیمانه‌اش همواره مجلس را به مُثابۀ کانون اقتدار نظام تلقی می کرد چراکه مجلس شورای اسلامی، مظهر اعلای حاکمیّت مردم، نه دولت و بویژه جریان خاص ، در نظام جمهوری اسلامی ایران است. نظارت قانونی مجلس بر هر دستگاه و نهادی ضامن سلامت آن است و بخش‌هایی از حکومت که خود را از نظارت مجلس محروم کرده‌اند خود بیشترین لطمه را متحمل می‌شوند. مجلس باید فریادگر مطالبات و آلام ملت و مدافع خواست با اولویت آنان باشد، دنیا حق حاکمیت مردم بر سرنوشتشان را می‌ستاید.
